Adorno krytykowany był przede wszystkim przez marksistów, którzy twierdzili, że zakłada on totalność jako jedyną formę ostatecznego systemu rządów. To założenie jest zgodne z jego teorią filozoficzną oraz ideologami społecznymi w formie samoregulującego się systemu, z którego trzeba wyzwolić każdą z jednostek. Dla Adorno takowy stan rzeczy istniał, choć w nieludzkiej formie, podczas gdy marksiści argumentują przeciwko samemu istnieniu tego rodzaju systemu. W tejże właśnie argumentacji Muller twierdzić będzie, że teoria krytyczna nie może przynosić ze sobą żadnych praktycznych recept na zmiany społeczne.