Theodor Adorno wyjeżdża na okres ponad dziesięciu lat do ameryki północnej, a dokładniej do USA, gdzie przebywa od momentu rozpoczęcia wojny do końca lat czterdziestych, czyli do czasu kiedy cała sytuacja zostaje całkowicie ustabilizowana. W Brukseli ostatni raz widzi się ze swymi rodzicami. Krótko po dostani się do nowego Jorku Theodor Adorno zostaje oficjalnym członkiem instytutu badań socjologicznych, który właśnie tam funkcjonował. Był też dodatkowo jednym z konsultantów muzycznych w dużym radiu o zasięgu ogólnokrajowym, które kierowane było przez socjologa austriackiego pochodzenia. Oprócz tego radio prowadziło projekt, który miał na celu badać wpływy rozwojowe radia na rozwój samego społeczeństwa, wkrótce jednak jego wysiłki skoncentrowały się ściśle na działaniach w ramach pracy instytutu socjologicznego. Razem z jego właścicielem przenosi się do los Angeles, gdzie następnie przez siedem lat zajmuje się działalność akademicką na uniwersytecie kalifornijskim, gdzie jednocześnie posiada stanowisko kierownicze w jednostce badawczej. Owocem jego pracy oraz jego zespołu jest wydanie książki o tytule dialektyka oświeceniowa. W dziele tym Theodor Adorno zawiera między innymi informacje, które dokładnie analizują tendencje cywilizacyjne do samozagłady. Stawia on jednocześnie na tezę, że oświecenie zaczęło przekształcać się w ideę rozumu, czyli swojego rodzaju siłę o irracjonalnym podłożu, w konsekwencji rozum zaczyna dominować między innymi nad naturą, ale jednocześnie także nad samym pojęciem ludzkości. W racjonalizacji ludzkości widzi on przyczynę tworzenia się faszyzmu i innych systemów o podłożu totalitarnym.